Pijn en verdriet…

Pijn en verdriet…

Alles normaal…… Tot dat moment, dat het vliegtuig geraakt wordt door een raket.

Hier valt het stil…. hier wordt het donker… hier zijn geen woorden meer voor… eerst het ongeloof, het onbegrip, dan de pijn die langzaam doordringt, dan het verschrikkelijke verdriet….. daarna de rouw.

Rouwen om het afschuwelijke wat gebeurt is, rouwen om het verschrikkelijke verlies…. Dat is het nu, rouwen, met elkaar, in verbondenheid, ieder op zijn eigen manier.

Zo veel vragen niet beantwoord….

Ik wens alle nabestaanden van passagiers en bemanningsleden heel veel sterkte.

Ook wens ik alle grondpersoneel dat betrokken was bij deze vlucht heel veel sterkte. Gun jezelf de tijd om te rouwen, daar staat geen tijd voor.

Ook al het vliegend personeel dat weer vliegt en zijn best doet om vluchten prettig en aangenaam te laten verlopen wens ik sterkte. Neem je tijd om t rouwen die je daarvoor nodig hebt, zorg goed voor jezelf en vraag om hulp als je dat wenst.
….Rest in peace dear passengers and crew….

Geen reactie's

Geef een reactie