Jij bent zelf de belangrijkste persoon in jouw leven!

Jij bent zelf de belangrijkste persoon in jouw leven!

Hoe zorg jij voor jezelf?

Soms kunnen mijn cliënten beter antwoord geven op de vraag “Hoe zorg jij voor anderen?”. Dan komt er meestal een uitgebreid antwoord van dat wat ze belangrijk vinden in de relatie tot anderen en hoe zij daarin een zorgende rol willen vervullen.

Zeker mensen die vaker ja zeggen terwijl ze nee bedoelen herkennen zich daarin!

Als ik de vraag dan stel of ze dat ook voor zichzelf doen, blijft het vaak pijnlijk stil…. Want voor anderen zorgen is “normaal”. Dat “doe je gewoon”.

Harry Jekkers heeft een prachtig lied geschreven dat heet “Ik houd van mij”. Ik laat het mijn cliënten vaak horen.

Eerst lijkt het wat lachwekkend. Hij heeft het dan echt over houden van jezelf, dat dat niet gezegd mag worden, want dat is bot en slecht. Vervolgens zegt hij dat hij het wel eens zegt, voor de spiegel. Zo komt “ik houd van jou weer bij mezelf terecht”. Je merkt, ik ken de tekst zowat uit mijn hoofd.

Niet alleen mijn cliënten, ik heb het zelf ook vaak geluisterd en veel van geleerd.

Wanneer je een goede relatie met jezelf hebt, kun je vervolgens ook een goede relatie met een ander, of anderen, hebben.

Dat maakt dat je zelf de belangrijkste persoon in jouw leven bent. Want alleen jij kunt veranderen. Leren zijn wie je werkelijk ten diepste bent. Houden van jezelf. Autonoom zijn en van daaruit stralen! Want als jij straalt, kunnen mensen in jouw omgeving daarvan mee genieten! Hoe mooi is dat!?

Laatst vroeg ik aan een cliënt: “Hoe ben jij beste maatjes met jezelf”? Het bleef lang stil. Mijn cliënt begon vervolgens te lachen en zei dat hij daar nog nooit mee bezig was geweest. Bijzonder eigenlijk hè? Als je ziek bent ga je naar een dokter, als een ander om hulp vraagt sta je klaar. Ook met troostende woorden om iemand op te beuren. Iemand zich weer goed te laten voelen. Bijzonder dat we dat onszelf niet automatisch aanleren, of aangeleerd krijgen in onze opvoeding of school… In de dierenwereld is dit anders… dieren staan dichter bij de natuur dan wij mensen. Terwijl wij ook deel uitmaken van de natuur.

Helaas raken we in de Westerse Wereld steeds verder van de natuur vervreemd… Een zorgelijke ontwikkeling als je het mij vraagt.

Ik heb ooit een metafoor geschreven die prachtig aansluit bij dit thema. Een aantal van mijn trouwe lezers kent het al. Wellicht is het al lang geleden dat je deze metafoor las. Dan is het interessant om jezelf de vraag te stellen: wat heb ik zelf veranderd sinds ik deze metafoor ooit eerder las? Ik ben benieuwd, laat het me weten, door eenvoudig een bericht achter te laten onder dit artikel.

Marian Verschuren - Jij bent de belangrijkste persoon in jouw levenMoeder leeuwin met haar kinderen.

We bevinden ons op de prachtige Afrikaanse savanne van de Massaai Mara. Een uitgestrekt natuurgebied, verschillende kleurschakeringen geel, groen en bruin die in elkaar overlopen, zover je kunt kijken. Adembenemend mooi. Ver tot aan de horizon, daar gaan de pasteltinten over in de blauwe lucht. Hier en daar een grote Afrikaanse boom. En stilte….. stilte…… stilte……… Het is eind februari. Net na de regentijd Toch is er al veel van het hoge sappige gras verdwenen. Ik zoom in op een boom, daar lijkt wat te bewegen. Als ik dichterbij kom, zie ik een leeuwin met 5 welpen. Een prachtig gezicht. Ik houd mijn adem in…………en aanschouw het tafereel.

De jonge leeuwtjes rollebollen over elkaar heen en dagen hun moeder uit hun spelletje mee te spelen. Die lijkt er niet zoveel zin in te hebben. Af en toe geeft ze een zachte maar toch duidelijke snauw. Ze wil rust. Hoe kan het ook anders, vijf kinderen om zich heen en vader is nergens te bekennen. Die is een paar weken na de bevalling weer op pad gegaan. Moeder redt het alleen wel, zal hij ongetwijfeld gedacht hebben. Er is wild genoeg in de omgeving, dus ze hoeft niet ver weg om te jagen en voedsel te zoeken. Maar ja, we zijn nu al weer een week of 8 verder. De kudde antilopen is verder getrokken, het sappige gras hebben ze allemaal opgegeten. De zebra’s waren al eerder richting bron vertrokken, dus het wordt akelig rustig om hen heen. Dat baart moeder leeuw zorgen. Vier dagen hiervoor was ze voor het laatst gaan jagen en ving gelukkig nog een jonge antilope die wat achtergebleven was. Ze was binnen 16 uur weer terug bij haar jongen. Dat was prima. Ze had tevoren haar territorium duidelijk afgebakend. De urinevlaggen die ze had uitgezet rook ze nog heel duidelijk toen ze van verre aankwam. Nu zou dat anders worden, vreesde ze. Wat moest ze doen? Het wild was nu al dagen vooruit. Ze kon niet zeker weten binnen 24 uur weer terug te zijn bij haar jongen. Ze liepen dan gevaar. Elk roofdier wat in de buurt zou komen zou zich tegoed kunnen doen aan één van haar kinderen. Ze moest er niet aan denken. Echter ze besloot dat ze toch moest gaan. Niet nadat ze een stevige vlag had uitgezet om haar territorium nogmaals af te bakenen. Ze moest gaan. Zij moest voedsel hebben. Ze mocht niet afzwakken. Als zij niet voor zich zelf zorgt, dan zou ze vervolgens ook niet meer voor haar kinderen kunnen zorgen. Met alle gevolgen van dien. Het risico dat haar kinderen niet veilig waren moest ze nemen, ze had geen andere keus.

Het leek alsof de tijd had stil gestaan. Het begon al bijna te schemeren. Dat betekent opschieten: binnen 10 minuten is het donker. Ik keerde de jeep en reed terug richting het kamp. Ondertussen waren mijn gedachten nog bij de leeuwin. Instinctief weet de leeuwin: ik moet éérst voor mezelf zorgen, als ik dat goed doe kan ik ook voor anderen zorgen. Geen enkel risico is daarvoor te groot.

Het is donker als ik het kamp bereik.

Marian Verschuren

7 maart 2017

Geen reactie's

Geef een reactie